Filosofien bak UNIX

UNIX vart laga som ein reaksjon på dei store og klumsete operativsystema som eksisterte på slutten av 60-åra. Eit av dei største måla var å gjere det så vidtrekkande som mulig men å lage kommandoar som ikkje prøvde å løyse alle mulige problem. Heller omvendt, i starten var det om å gjere å lage kommandoar som berre gjorde ein jobb, men gjorde det enkelt, roleg og veldig godt. Eksempel: eit program som vart laga til å konkatenere og vise innholdet i filar skulle ikkje prøve å dele inn i sider eller sende sende filar til skrivar. Dei oppgåvene skulle eit anna program ta seg av utan å måtte bere vekta av å konkatenere filar. Denne hangen til "lite er vakkert" filosofien hadde fleire gode effektar. Først, eit nytt krav dukka opp som ikkje var klarlagt på førehand, utdataene frå desse verktøya, ettersom desse ein-jobbskommandoane vart kalla, måtte bli dirigert som inndata inn til andre verktøy. Frå dette kom nødvendigheten av røyrlegging mellom program og standard inn og standard ut ( dette vil vi gå igjennom seinare i kurset ). For det andre, utviklinga av nye verktøy og applikasjonar var mykje enklare under UNIX enn andre operativsystem, dette førte til ein formidabel vekst i utviklinga av nye kommandoar og vidareutvikling som vi også ser idag. Denne enkelheten i programvare-utvikling og vedlikehold var eit direkte resultat av filosofien bak UNIX. For det tredje : UNIX inneheld ei heil rekke av ein-jobbskommandoar. Dette er ikkje alltid ei velsigning for brukarar fordi du gjerne må lære deg ei heil rekkje med kommandoar for å utføre ein funksjon som du berre treng ein kommando for i andre operativsystem. Likevel vedgår mange brukarar at vanskeligheten med å lære seg mange kommandoar blir meir enn oppvegd av fleksibiliteten og styrken ein oppnår med verktøybegrepet.